donderdag 19 januari 2012

België en het duel van de Royalisten of vazallens des Konings tegen het volk.

Gebrekkige democratie of totaal ontbreken van enige democratische waarden was aanleiding tot het ontstaan van wereldwijde verzetshaarden die zich vooral in het middenoosten en de westerse landen opwierpen.
Onzekerheden in de financiële wereld en onverantwoorde speculaties van regeerders en vermeende financiële experts leidde tot de val van deze al wankele monetaire wereld, die net voordien al verzwakt werd door catastrofale speculaties en een wereldwijde bankcrash.
De Belgische politiek wordt vandaag overschaduwd door een duel tussen de meerderheidspartij N-VA tegen de coalitie die knielen voor Albert II, officieel Koning van België, doch deze titel Koning is in elk geval niet verworven door zijn daden vóór het volk.
De regerende coalitie vormt regering met minderheidsvertegenwoordiging van de Vlaamse meerderheid. Vlamingen vormen 60% van de totale bevolking terwijl de Walen slecht 40% vormen, terwijl echter deze minderheid beter vertegenwoordigd is in de nieuwe regering.
In België zijn de gevolgen van gebrek aan democratie en het getalm echter niet te overzien, en politieke onzekerheden hier en in andere westerse landen leidde tot de verdere aftakeling van deze al wankele monetaire wereld.
De manipulaties van de Nar van Laken hadden echter tot gevolg dat Vlaamse meerderheid in de regering ondervertegenwoordigd zijn. Voortdurende onenigheden binnen de regering en de harde oppositie van de Vlaamse meerderheid, geeft voor de regering nauwelijks ruimte om te regeren, of moeten we zeggen, nauwelijks ruimte voor haar ondemocratisch wanbeleid.
De uitsluiting van de sterkste partij van het vermeend “Democratisch Koninkrijk België (?)” had al een loodzware regeringsbevalling met keizerssnede tot gevolg. Men brak zowaar alle records op het terrein van langstdurende regeringsformatie met als record 541 dagen, en daarbij het schandelijke wereldrecord als langste regeringsformatie uit de moderne geschiedenis.
De moordende oppositie in België en in vele andere landen waar de bevolking naar reële democratie en inspraak snakken, wordt verder aangewakkerd door berichten waaruit blijkt dat de financieel sterkste zich van de chaos rijkelijk bedienen en verrijken. Ontzaglijke bonussen en vergoedingen stromen slechts naar hen die de chaos en monetaire instorting door wanbeheer teweeggebracht hebben, terwijl verworvenheden van de bevolking onder het excuses van de crisis ingeperkt en afgebouwd worden.
Tot overmaat worden in België niet alleen de wanbeheerders gelauwerd, doch criminele activiteiten van politici en het koningshuis met de mantel der liefde toegedekt, terwijl de laagste inkomens hun koop en overlevingskansen zien slinken en de reeks wanhoopsdaden onder de bevolking met de dag hoger oplopen. Onwettige en criminelen worden in de watten gelegd, terwijl rechthebbende door actieve deelname, beknot en benadeeld worden.
Onze regeringen schermen met de crisis en de noodzaak van inleveren, doch verhoudingsgewijze zijn het de laagste inkomens die door snelle prijsstijgingen het zwaarst getroffen worden, terwijl de inleveringen van de financieel sterkste voor deze mensen slechts het geven van aalmoezen betekend die ze veelal op een of andere steelse wijze weten te recupereren en hen dus niet deert.
Niemand komt echter op het idee van minimum lonen en pensioenen aan te passen en zo koopkracht van werkende of gepensioneerden op te trekken en hen te vrijwaren, in tegendeel, men geeft geen enkele waarborg voor hen die voltijds werkend of verdienstelijk gelijkgesteld, in een onmogelijke positie belanden, waardoor de catastrofe ook voor de lage inkomsten een moordende werkelijkheid wordt? Dit alles terwijl mandatarissen schaamteloos discuteren of ze al dan niet bereid zijn in te leveren, en eerst bij de buren willen gaan zien of die ook inleveren en niet meer verdienen. Indien de bevolking ook naar onze buurlanden gaan kijken zal men merken dat de koopkracht van de bevolking ook voor de laagste lonen veelal beter is dan deze der Belgen. We leven echter in een democratie waarin de bevolking geen inspraak heeft en de massa grotendeels bestaat uit volgzame runderen die willoos meelopen.
Onze parlementen zijn bezet door vooral academici en universitaire, dus vermeend begaafde dames en heren, die echter veelal van een parlement niet meer weten te maken dan kleuterklassen waar kinderlijk gedrag, bekvechterij en verwijten aan elkaar de hoofdschotels zijn, en regeren slecht bestaat uit het vrijwaren van persoonlijke belangen, terwijl elke nieuwkomer met mooie doch loze beloftes het toneel van deze kleuterklas betreed, en het domme publiek een rad voor de ogen draait. Men kan zich de vraag stellen of vele van onze mandatarissen wel tot eigen prestaties instaat zijn, ofwel dat hun enig prestatie er in bestaat hun persoon in het daglicht te stellen door anderen achterbaks neer te halen.
Degene die zich tegen de gang van zaken verzetten worden op een wansmakelijke en laffe wijze moreel afgemaakt, waarbij geen enkelen praktijk geschuwd wordt, en valsheid in geschrift en verklaringen schering en inslag zijn, terwijl juridisch verzet door manipulatie van de rechtspraak teniet gedaan wordt. Perslot is de meerderheid van deze mandatarissen tot niets meer in staat, en bewijzen ze slag op keer slecht chaos en wanbeleid te kunnen voeren, doch de werkende massa krijgt de rekening van wanbeheer en financiële katers geboden, terwijl wanregeerders zichzelf lauweren.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten